زهرا نعمتی: قول مدال ناگویا نمی‌دهم

آی نیوز :

زهرا نعمتی، سرمربی تیم ملی پاراتیروکمان ایران درمورد حضور در بازی‌های پاراآسیایی 2026 و تفاوت آن با دوران ورزشکاری و قهرمانی خود به ایسنا گفت: زمانی که در یک رشته ورزشی قبول مسئولیت می‌کنی، خیلی با شرایطی که باید به‌تنهایی افتخارآفرینی کنی، متفاوت است. می‌تواند سخت و هم خیلی لذت‌بخش باشد. از زمان خودم به‌تنهایی تمرین می‌کردم و مسئولیت کار را تمام و کمال می‌پذیرفتم، اما اکنون مسئولیت یک تیم و بچه‌های یک تیم را تمام و کمال می‌پذیرم و برای بالا بردن پرچم کشور تلاش می‌کنیم.

قهرمان سابق پارالمپیک درباره اینکه مسئولیت مربی‌گری سخت‌تر است یا دوران ورزش قهرمانی، گفت: مسلما مسئولیت مربی‌گری سخت‌تر و چالش بزرگتری است. طی یک سالی که قبول مسئولیت کرده‌ام به همراه همکارانم و مربیان با انگیزه‌ای همچون آقای آنین علیخانی‌نژاد مربی ریکرو، آقای صالح پالیزبان مربی کامپوند و کمک مربیان پرتلاشمان خانم زینب علیزاده و آقای مهدی توسلی که زحمات بسیار زیادی کشیده‌اند، کار بسیار سخت پیش رفت؛ چون در طول سال‌های اخیر هیچ کاری برای پاراتیروکمان انجام نشده بود.

نعمتی در این مورد افزود: در بخش استعدادهای جدید و پشتوانه، دستمان خالی بود و مجبور شدیم طی مدت اردوهای تیم ملی، یک نوع آکادمی تیر و کمان هم داشته باشیم. افراد مستعد تیر و کمان را کنار افراد جدید و پیشکسوت قرار دادیم تا تجربه کسب کنند و تیراندازی بهتر و با تکنیک‌تری یاد بگیرند تا در سطح حرفه‌ای کار کنند. متاسفانه گپ ۱۰ ساله‌ای که بین تیم قبلی با رده سنی ۴۰ سال وجود داشت و همچنین اینکه هیچ مسابقه کشوری برگزار نشده بود، دست ما را خیلی خالی کرد.

او درباره شرایط تیم برای حضور در بازی‌های ناگویا گفت: تقریبا برای پنج مسابقه بین‌المللی ثبت‌نام کردیم، اما به دلیل شرایط جنگ تحمیلی و بحث دریافت ویزا نتوانستیم در آن‌ها حضور پیدا کنیم. این کار ما را در ناگویا خیلی سخت می‌کند. تقریبا سه ورزشکار ما تجربه هیچ مسابقه بین‌المللی را ندارند و حتی کلاس‌بندی بین‌المللی نشده‌اند. ورزشکاران قبلی هم تقریبا از المپیک پاریس و حتی قبل‌تر در هیچ رویدادی شرکت نکرده‌اند و در این مدت مرتب درگیر اردوهای داخلی بودیم. متاسفانه وقفه‌ای هم که به دلیل جنگ تحمیلی اتفاق افتاد، کار ما را بسیار سخت‌تر کرد. هر ورزشکار حرفه‌ای اگر در تیراندازی با کمان چهار روز دست به کمان نزند، کارش سخت می‌شود و باید از ابتدا شروع کند. جنگ ۵۰ روزه چالش بزرگی بود و کار ما را عقب انداخت.

نعمتی درباره روند آماده‌سازی ورزشکاران گفت: مطمئنیم که ورزشکاران ما با شرایط سختی که پشت سر گذاشته‌اند، پرامید و پرتوان تمرینات را پیش می‌برند و با حمایت‌های کمیته ملی پارالمپیک و انجمن تیر و کمان و حمایت‌های آقای اسفندیارپور، رئیس انجمن تیر و کمان، سعی کردیم تمرینات منسجمی داشته باشیم. درون اردو امکاناتی فراهم کردیم و رکوردگیری‌هایی شبیه‌سازی‌شده از مسابقه اصلی داشتیم. هرچند خیلی سخت بود، اما از همین امکانات استفاده کردیم تا وقفه بین تمرینات و حضورشان در مسابقات بین‌المللی را جبران کنیم.

او درباره تعداد ورزشکاران اعزامی به ناگویا گفت: در شرایط فعلی به دلیل از دست رفتن مسابقات موفق به کسب ورودی لازم نشدیم و این باعث شد با حداقل نفرات در ناگویا حاضر شویم. البته برای همین تعداد هم هنوز تایید نهایی و قطعی را دریافت نکرده‌ایم.

نعمتی ادامه داد: درخواست هشت ورزشکار را داده بودیم و در پایان با تایید کمیته، قرار است 6 ورزشکار اعزام شوند. البته با وجود ارتباط بین‌المللی که برقرار کرده‌ایم و درخواست‌های مکرر کمیته ملی پارالمپیک و فدراسیون، امیدوار هستیم که حداقل با حضور 6 ورزشکار ما در ناگویا موافقت شود. ورزشکاران ما در هیچ رویدادی حضور نداشته‌اند و سهمیه لازم را هنوز دریافت نکرده‌ایم. باید برگزارکننده تایید نهایی را بدهد.

سرمربی تیم ملی پاراتیروکمان درباره شرایط روحی ورزشکاران گفت: شرایط بسیار سخت است. این رشته بسیار به آرامش ذهنی و ثبات روانی نیاز دارد و عدم تمرکز بر تمرین در عملکرد ورزشکار تأثیر دارد. در این مدت، ورزشکاران بسیار تحت فشار روحی و روانی بودند و اخبار متعددی که از شرایط حاکم بر کشور منتشر می‌شود، تاثیر منفی بر کار تیم دارد، اما سعی کرده‌ایم از حاشیه دوری و تیم را در فضایی ایزوله آماده کنیم تا بهترین نتیجه را بگیریم.

او افزود: متاسفانه پاراتیروکمان یکی از بدشانس‌ترین رشته‌های ورزشی در طول این جنگ تحمیلی بود و آسیب‌هایی که به پاراتیروکمان خورد، از سایر رشته‌ها خیلی بیشتر بود.

سرمربی تیم ملی پاراتیروکمان در پایان گفت: نمی‌توانم قول مدال بدهم، اما قول می‌دهم تلاش لازم را داشته باشیم. تیم ما با تمام قدرت ایستاده و در طول یک سال با همه شرایط سخت، مستمر در اردو بوده است. امیدواریم در ناگویا شرایط روحی را بالا نگه داریم و با انگیزه و غیرت ایرانی، پرچم کشورمان را بالا ببریم.