دشمن‌ شناسی ضرورتی راهبردی در دفاع

 به گزارش آی نیوز، مفهوم دشمن شناسی، صرفاً به معنای شناسایی یک حریف سیاسی یا نظامی نیست، بلکه فرآیندی عمیقاً استراتژیک برای درک ماهیت، اهداف، شیوه‌ها و نقاط ضعف و قوت آن نیرویی است که به باور این گفتمان، قصد تضعیف و نابودی «موجودیت ملی و دینی» کشور را دارد. بدون این شناخت، هرگونه اقدام دفاعی یا تهاجمی، شانسی و نامؤثر خواهد بود.

بر اساس دیدگاه رهبری جمهوری اسلامی، دشمن اصلی در چارچوب مفهومی «استکبار جهانی» تعریف می‌شود. این استکبار، شامل قدرت‌های جهانی به‌ویژه آمریکا و رژیم صهیونیستی است که به دلیل ماهیت سلطه‌گرانه و ضد دینی خود، با هستی یک نظام مبتنی بر اسلام و استقلال، ذاتی در تقابل است. علت دشمنی عمیق و مستمر آنان نیز نه مسائل حاشیه‌ای، بلکه خود انقلاب اسلامی و موفقیت‌های آن است؛ زیرا این انقلاب، هم سلطه آنان را نفی کرده و هم الگویی مقاوم و پیشرو ارائه داده که آن را خطری برای هژمونی خود می‌دانند.

هدف غایی دشمن،نه لزوماً حمله نظامی کلاسیک، بلکه «بی‌ثبات کردن امنیت کشور» و در نهایت، از بین بردن نظام از درون و بدون جنگ سخت است. این هدف با محوریت «جنگ شناختی» دنبال می‌شود. بر اساس تعاریف آکادمیک، جنگ شناختی عملی است که با استفاده از ابزارهای اطلاعاتی، رسانه‌ای و روانی، قصد دارد نحوه فکر کردن، احساس کردن و رفتار کردن جامعه هدف را تغییر دهد تا به اهداف استراتژیک مهاجم دست یابد.

بر اساس این دیدگاه،هسته اصلی استراتژی دشمن، خارج کردن مردم از عرصه‌های مختلف سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی است. دشمن تشخیص داده که «علت پیشرفت ایران، علت عزتیابی ایران… حضور مردم ایران در صحنه است». بنابراین، تمام تلاش خود را معطوف به تضعیف این حضور کرده است.

دشمن برای محقق ساختن هدف بیرون راندن مردم از صحنه،از طیف وسیعی از ابزارها در حوزه جنگ نرم و شناختی بهره می‌برد:

یاس آفرینی و بزرگ‌نمایی مشکلات و ترویج این گزاره که تلاش و مشارکت (مانند حضور در انتخابات) بی‌فایده است تا جامعه، به ویژه جوانان، نسبت به آینده مأیوس شوند.

بزرگ‌نمایی و تحریف واقعیت و تمرکز بر کمبودها و سختی‌های اقتصادی و اجتماعی، و تحریف یا نادیده گرفتن دستاوردها، با هدف ایجاد تصویری سیاه و ناتوان از نظام. ترساندن مردم از قدرت و تهدیدات دشمنان خارجی، تا جایی که قدرت تصمیم‌گیری و مقاومت از آنان سلب شود.

دامن زدن به اختلافات به گونه‌ای که جامعه به دو قطب کاملاً متخاصم و غیرقابل گفت‌وگو تقسیم شود، به طوری که هر اقدام یک طرف، صرف نظر از خوب یا بد بودن، از سوی طرف دیگر محکوم شود.

به کارگیری تمامی ابزارهای در دسترس، از تحریم‌های اقتصادی و جنگ روانی گرفته تا عملیات رسانه‌ای و فضای مجازی برای ایجاد فشار چندوجهی.

راه چاره چیست؟

راه حل اصلی و اساسی مقابله با تمامی این توطئه‌ها،خنثی‌سازی راهبرد مرکزی دشمن است: حضور فعال، هوشیار و مؤثر مردم در تمامی عرصه‌ها. این حضور باید در حوزه‌های اقتصادی (با اجرای سیاست‌هایی مانند اقتصاد مقاومتی و مقابله با فساد)، سیاسی (با مشارکت حداکثری و بصیرت‌مند در انتخابات و تصمیم‌گیری‌ها)، فرهنگی و حتی امنیتی (با هوشیاری و همکاری با نهادها) متجلی شود.

ترویج مستمر دشمن‌شناسی و آشنا ساختن آحاد جامعه، به ویژه نسل جوان، با اهداف و شیوه‌های پیچیده دشمن در جنگ نرم.

اولویت دادن به منافع مردم، نظام و انقلاب بر منافع جناحی و شخصی، و اجتناب از گفتار و کرداری که به قطبی‌سازی دشمن دامن می‌زند.

نهایتا باید گفت دشمنی که با انقلاب اسلامی ایران دشمنی ذاتی دارد، با بهره‌گیری از پیچیده‌ترین ابزارهای جنگ شناختی و نرم، در پی بی‌اثر کردن اصلی‌ترین سرمایه نظام، یعنی مردم، است. پیروزی در این نبرد نامتعارف، در گرو شناخت دقیق این تاکتیک‌ها، حفظ و تقویت حضور آگاهانه مردم در صحنه، و تلاش خستگی‌ناپذیر برای رفع نقاط ضعف داخلی و رسیدن به اقتدار ملی است. آینده نظام در گرو این هوشیاری جمعی است.