جشنی بیصدا برای امنیت ملی

امسال، آسمان شهرمان حساس تر از همیشه است. صداهای بلند و انفجارهای پراکنده نه تنها آرامش را از دل ها می رباید، بلکه رصد تهدیدات واقعی دشمن را مختل می کند. این صداها، که گاه با شلیک های دفاعی یا اصابت های احتمالی اشتباه گرفته می شوند، تمرکز مدافعان امنیت را پراکنده کرده و راه را برای سوءاستفاده های خرابکارانه هموار می سازد. اینجاست که هر شهروند، به عنوان بخشی از پدافند غیرعامل، باید با پرهیز کامل از ترقه و مواد آتش زا، سپری انسانی در برابر ناامنی بسازد.
فشار بر قهرمانان خط مقدم سلامت و امنیت هم دوچندان شده. بیمارستان ها و آتش نشانی ها در آماده باش دائمی اند و هر مصدومی ناشی از بازی های خطرناک، تخت و توان عملیاتی شان را برای بحران های بزرگ تر اشغال می کند. از سوی دیگر، کودکان، سالمندان و کسانی که زخم های جنگ در جان شان نشسته، با هر صدای بلند به یاد بمباران های تلخ می افتند. آنچه برای برخی شادی موقت است، برای دیگران ترومایی عمیق به بار می آورد. اینجا همدلی معنادار می شود: احترام به رنج همسایه، همکار و هموطن، و انتخاب آرامش به جای هرج و مرج.
چهارشنبه سوری امسال را به جشنی متفاوت بدل کنیم؛ جشنی که به جای انفجارهای شهری، بر اصالت سنت هایمان تأکید کند: آتش های کوچک کنار خانواده، قاشق زنی های شاد و دورهمی های گرم که صدای خنده در آن غوغا کند. بیایید با خودمان و اطرافیانمان عهد ببندیم که هیچ ماده صدادار و آتش زایی به کار نبریم. این سکوت، هدیه ای است به مدافعان خسته امان، به جامعه ای که نیاز به آرامش دارد، و به خودمان که در این روزهای سخت، با همبستگی ملی، از میراث مان حراست کنیم. در زمان جنگ، هر انتخاب مسئولانه ما، نمادی از همدلی و اقتدار ملی است. چهارشنبه سوری امسال، جشن پیروزی عقلانیت و وحدت باشد.
”بیلدیگینیز کیمی چهارشنبه آخشامی، بعضی لری ترقه، ال بومبو و .. . کیمی پاتلاییجی قوللاناراق میللتین آسایش و آرامشینه توخونورلار.
بو ایل، خاص بیر دوروم دا اولدوغوموز اوچون بوتون خالقیمیزدان عاجزانه ایسته ییمیز بو کیمی اشیالاری قوللانماماق دیر…
ساغ اولون وار اولون“