قالیچه‌ های ابریشمی تبریز نماد شکوه دوران صفوی

به گزارش آی نیوز ، در دوران صفوی اعیان، اشراف، امرا و دربار از قالیچه‌های ابریشمی، تبریز به بلندای ۲۱۳ سانتی‌متر و پهنای ۱۵۸ سانتی متر در خانه‌های خود به عنوان زیرانداز استفاده می‌کردند.

نمونه این فرش با شمار اثر ۳۳۰۴ در موزه ملی ایران نگهداری می‌شود، این قالیچه نفیس، دارای زمینه‌ای به رنگ زیتونی روشن است، حاشیه میانی آن با زمینه‌ای نخودی‌رنگ و با بهره‌گیری از طرح‌های اسلیمی و نقوش گیاهی، به شکلی هنرمندانه آراسته شده است.
متن فرش نیز با یک ترنج مرکزی مزین به نقش‌مایه مرغ و چهار لچک‌ ترنج در چهار گوشه که با نقوش حیوانی تزیین شده، جلوه‌ای دوچندان یافته است. هنرمند بافنده، فواصل میان ترنج مرکزی و لچک‌ها را با طرح‌های ظریف «ابرچینی» زینت بخشیده و در بخش‌های فوقانی و تحتانی ترنج مرکزی، دو طرح گلدانی موزون طراحی کرده است.

قالیچه‌ های ابریشمی تبریز نماد

این اثر با شیوه گره ترکی بافته شده و تار و پودی از ابریشم طبیعی دارد، در پرزِ این قالیچه، افزون بر ابریشم طبیعی، از نخ‌های زربفت (طلا و نقره) استفاده شده که بر ارزش هنری و تاریخی آن افزوده است.

هنر فرشبافی در سده‌های دهم و یازدهم هجری قمری، هم‌پای سایر هنرهای تزیینی، از حمایت و توجه ویژه دربار صفوی برخوردار بود. بی‌شک، عالی‌ترین و چشمگیرترین قالی‌های ایرانی در این سده‌ها به‌ویژه در عصر حکومت شاه‌طهماسب و شاه‌عباس خلق شدند.
در این دوره، سبک‌های متمایز «شاه‌طهماسبی» و «شاه‌عباسی» در قالیبافی شکل گرفت و دست‌بافته‌های فاخر، فرشینه‌های نفیس و پارچه‌های زری، نه تنها پیشگام هنر زمانه خود بودند، بلکه همواره مایه تحسین و شگفتی در بازارهای جهانی خاور و باختر به شمار می‌رفتند.

قالیچه‌ های ابریشمی تبریز

تاسیس کارگاه‌های سلطنتی و تولید سازمان‌یافته در مراکز مهمی چون تبریز پایتخت و پایتختهای بعدی نظیر، قزوین و اصفهان و شهرهای بزرگ، در کنار پذیرش سفارش‌های برون‌مرزی، از سیاست‌های راهبردی دولت صفوی بود که زمینه‌ساز شکوفایی استعدادهای هنری و خلق شاهکارهایی شد که امروزه زینت‌بخش موزه‌های معتبر جهان هستند.
در این دوران، طرح‌هایی همچون گلدانی، باغی، کتیبه‌ای، محرابی و لچک‌ ترنج به اوج کمال رسیدند و طیف متنوعی از دست‌بافته‌ها، از قالیچه‌های تمام‌ابریشم تا فرش‌های تار و پود ابریشم با پرز گلابتون و قالی‌های پشمی، تولید و عرضه شد.
دوره صفویه به عنوان عصر طلایی فرش ایران، به واسطه حمایت همه‌جانبه پادشاهان هنرشناسی چون شاه‌طهماسب و شاه‌عباس شناخته می‌شود. در این دوران، کارگاه‌های قالی‌بافی در تبریز و سایر مراکز مهم، فرش را نه فقط به عنوان کالایی تجاری، بلکه به مثابه سفیری فرهنگی در بازارهای جهانی تثبیت کردند. آثار این نمایشگاه گواهی بر مهارت خیره‌کننده در رنگرزی، طراحی و اجرای گره‌های متقارن و نامتقارن است.