چراغی که در رمضان خاموش نشد

در شب نوزدهم رمضان سال چهلم هجری، شقی ترین مردم با شمشیری زهرآگین، پیشانیِ امام متقیان علی بن ابی طالب(ع) را شکافت و ماه رمضان را برای همیشه ماه اشک و ماتم شیعیان کرد. آن امام، که روزه دار بود و به نماز ایستاده بود، در محراب به شهادت رسید. این پیوند «رمضان، محراب و شهادت» در تاریخ تشیع به عنوان الگویی تکرارنشدنی ثبت شد.
اکنون، قرن ها بعد، در رمضان امسال دوباره «علیِ زمان» در محراب عبادت و خدمت، هدف گرفتار شد. رهبر شهید، آیت الله خامنه ای، که عمری را با نهج البلاغه و سیره علوی زیسته بود، در روزه داری، به سوی معشوق شتافت. شهادت ایشان، این بار هم نشان داد که دشمنان با خون خواهی و کینه، نمی توانند چراغ هدایت را خاموش کنند. شهادت در محراب، نشان «علی وار زیستن» است و این افتخاری است که نصیب هر رهبری نمی شود.