تولد دوباره تراکتور در ابتدای لیگ

این ضعف در بازی بعدی در رفسنجان به وضوح به چشم آمد. تراکتور در اقدامی هجومی و خیره‌کننده، میزبان را زیر فشار بی‌امانی قرار داد، اما تیرهای دروازه و مهار دروازه بان حریف، همراه با بی دقتی مهاجمان، مانع از گشوده شدن دروازه مس شد. این تساوی بدون گل، اگرچه در جدول امتیازی رضایت‌بخش نبود، اما از نظر تاکتیکی تأییدی بود بر سلطه تیم و هشدار جدی درباره بازیکنان خط جلو.
پاسخ به این هشدار، در سومین بازی و در ورزشگاه پر از هیاهوی هواداران زن تبریز داده شد. تراکتور در مقابل آلومینیوم، نمونه ای کامل از یک ماشین گلزنی کارآمد را به نمایش گذاشت. با استفاده هوشمندانه از جناحین به رهبری دانیال اسماعیلی فر که در هر سه بازی موتور محرک بود، و با بهره گیری از غریزه گلزنی دوماگوی دروژدک که اولین هت‌تریک فصل را رقم زد، تراکتور نه تنها برنده شد، بلکه با اقتدار اعلام وجود کرد. این پیروزی پرگل نشان داد که تیم می‌تواند درس های بازی های قبل را به خوبی بیاموزد و نقص های خود را برطرف کند.
در بطن این روند، نقاط قوت و ضعف تیم نیز خودنمایی می‌کنند. بازی سازی از طریق وینگرها، حضور پررنگ و کیفیت بازیکنان خارجی در خطوط مختلف، و ثبات نسبی دفاعی از جمله نقاط قوت به شمار می‌روند. در مقابل، وابستگی بیش از حد به تعدادی بازیکن کلیدی، آسیب پذیری در برابر توپ های ایستگاهی و از همه مهمتر، مصدومیت هایی که گریبانگیر بازیکنان خلاقی مانند مهدی ترابی و مهدی هاشم نژاد شده، می‌تواند همچون ابری تیره بر آینده تیم سایه بیندازد.
با نگاهی به آینده، چشم انداز تراکتور امیدوارکننده اما همراه با هشدار است. اگر تیم بتواند بازیکنان آسیب دیده خود را بازیابد و روحیه و عملکرد فنی خود در بازی سوم را تثبیت کند، بدون شک به جمع مدعیان جدی عنوان قهرمانی خواهد پیوست.با این حال، تداوم مصدومیت ها می‌تواند این موتور محرک را با اختلال مواجه کرده و تراکتور را به تیمی با نتایج ناهماهنگ تبدیل کند. این سه بازی ثابت کرد که تراکتور ظرفیت و استعداد لازم برای رقابت در سطوح بالا را دارد، اما پایداری موفقیت آن در گرو عبور از چالش عمق نیمکت و مدیریت مصدومیت ها خواهد بود.