تاب‌آوری شهری؛ سرمایه‌ای که در دل بحران بالنده می‌شود
این روزها، در کنار همه اخبار حوادث و حملات، خسارت‌ها و بازسازی، روایت دیگری نیز در شهر جریان دارد؛ روایتی که شاید کمتر دیده شود، اما نقشی تعیین‌کننده در عبور جامعه از بحران دارد. روان‌شناسان داوطلب در میدان ساعت به مردم مشاوره می‌دهند، مراکز توانبخشی با وجود همه محدودیت‌ها خدمات خود را ادامه می‌دهند، کادر درمان بی‌وقفه در حال خدمت است و گروه‌های مردمی تلاش می‌کنند نیازهای ضروری خانواده‌ها را تأمین کنند. این صحنه‌ها شاید تیتر نخست همه خبرها نباشند، اما ستون‌های اصلی تاب‌آوری یک جامعه را شکل می‌دهند.
آنچه تبریز را در چنین روزهایی متمایز می‌کند، تنها ایستادگی در برابر فشارهای بیرونی نیست؛ بلکه حفظ روحیه همکاری و مسئولیت اجتماعی است. جامعه زمانی از بحران عبور می‌کند که مردم، نهادهای مدنی و دستگاه‌های اجرایی، هر کدام سهم خود را در کنار یکدیگر ایفا کنند. این هم‌افزایی، سرمایه‌ای است که در روزهای عادی کمتر به چشم می‌آید، اما در روزهای سخت ارزش واقعی خود را نشان می‌دهد.
تاب‌آوری، فقط به معنای دوام آوردن نیست؛ بلکه توانایی ادامه دادن زندگی، حفظ امید و مراقبت از یکدیگر است. هر روان‌شناس داوطلب، هر پرستار خستگی‌ناپذیر، هر کارگر و امدادگر و هر شهروندی که بی‌ادعا گرهی از کار دیگری باز می‌کند، بخشی از این سرمایه اجتماعی را می‌سازد؛ سرمایه‌ای که هیچ بودجه‌ای به تنهایی قادر به ایجاد آن نیست.
شاید سال‌ها بعد، از این روزها فقط با آمار خسارت‌ها یا پروژه‌های بازسازی یاد نشود. آنچه بیش از همه در حافظه جمعی باقی می‌ماند، رفتار مردمی است که نگذاشتند زندگی از حرکت بایستد و در سخت‌ترین روزها، کنار یکدیگر ایستادند. ارزش واقعی تاب‌آوری شهری، دقیقاً در همین لحظه‌ها معنا پیدا می‌کند.
